Ród:Ligęzowie
Sanktuarium Matki Bożej znajduje się w miejscowości Zawada, położonej blisko połowy drogi z Dębicy do Ropczyc (trasa Tarnów - Rzeszów). Zawada położona jest po obu stronach potoku Isła, który wpada do Wielopolki, a wraz z nią do Wisłoki. Zawada w XIV wieku należała do Melsztyńskich herbu Leliwa, a potem do sławnego i możnego rodu senatorskiego Ligęzów herbu Półkozic. Cudowny Obraz Matki Bożej Zawadzkiej był ich własnością rodową - dzisiaj jest on własnością wszystkich. Obraz czczony był najpierw w kaplicy zamkowej, która istnieje do dziś, ale od 400 lat nie jest używana do kultu. Ligęzowie zabierali go ze sobą na wyprawy wojenne. Cudowny Obraz Matki Bożej Zawadzkiej, jak niektórzy twierdzą, jest kopią obrazu Matki Bożej Większej w Rzymie. Obraz ma 1,42 m wysokości i 1,20 m szerokości. Malowany jest na desce, na podkładzie kredowym. Tło jest pozłocone. Twarz Matki Bożej jest uśmiechnięta, w lewej ręce trzyma chusteczkę, aby ocierać łzy płaczącym. Pan Jezus w lewej ręce trzyma Księgę Ewangelii, prawą ręką wskazuje na Maryję. Aniołowie podtrzymują koronę nad Jej głową. Ród Ligęzów piastował wiele urzędów państwowych i kościelnych w Polsce. Byli wśród nich senatorzy, kasztelani, wojewodowie i biskupi. Z tego rodu w XVI w. pochodził arcybiskup lwowski Feliks Ligęza. Ligęzowie dowodzili pospolitym ruszeniem w swoim okręgu. Swoje dobra i rezydencje posiadali także w Dąbrowie Tarnowskiej, Rzeszowie i Przecławiu. W Zawadzie zachowały się pozostałości zamku, zburzonego w czasie I wojny światowej.
Jak pisze Adam Boniecki, protoplastą Ligęzów miał być Michał, syn Piotra, wymieniony w przywilejach z 1220, 1222 i 1232. Wywodzić się mieli z ziemi sandomierskiej, skąd w XIV i XV wieku różne gałęzie rodziny osiedlały się głównie na Podkarpaciu, choć istnieją przekazy o Ligęzach pełniących funkcje publiczne na Mazowszu i w ziemi łęczyckiej. Ligęzowie pełnili głównie funkcje urzędnicze niskiego szczebla, jak starosta. Szczyt potęgi rodu przypadł na okres XIV i XVI wieku - wtedy to Jan Ligęza pełnił funkcję wojewody łęczyckiego, Mikołaj Spytek Ligęza piastował godność senatora i walczył z "Diabłem" Stadnickim, zaś Hermolaus Ligęza był podskarbim wielkim koronnym. Ród ten nie wymarł - jego członkowie legitymowali się ze szlachectwa w 1852. Według Kazimierza Rymuta, w latach 1992-94, 2432 osoby posługiwały się nazwiskiem Ligęza, zaś 662- Ligenza[1].
Niewiarowski herbu Półkozic, z Niewiarowa w Krakowskiem województwie: początki swe wzięli od Jana Ligęzy wojewody Łęczyckiego, który Niewiarów fundowawszy, nowe nazwisko Niewiarowskich wniósł w dom Ligęzów, koło r. 1389. patrz com o nim pisał pod Ligęzami, i lubo [str. 562] przeszłego wieku, rzadko który był dom, któryby heretyckimi nowinkami, nie miał się uwikłać, Niewiarowskiego jednak żadnego dysydenta nie było. Ten wojewoda, Promnicki folwark O0. Dominikanom Krakowskim, wiecznemi czasy darował, w Niegowicach pogrzebiony.
