Gabriel Narutowicz b. 17 marzec 1865 d. 16 grudzień 1922
| Ród | Narutowicze |
| Płeć | Mężczyzna |
| Imię i nazwisko (po urodzeniu) | Gabriel Narutowicz |
| Rodzice
♂ Jan Narutowicz b. 1820 d. 1866 | |
| Wiki-strona | wikipedia:pl:Gabriel_Narutowicz |
Lista wydarzeń
17 marzec 1865 urodzenie: Telsze, gubernia kowieńska, Imperium Rosyjskie
narodziny dziecka: ♂ Stanisław Narutowicz d. 1951
narodziny dziecka: ♀ Anna Narutowicz d. 1987
ślub: ♀ Ewa Krzyżanowska (Narutowicz)
16 grudzień 1922 śmierć: Warszawa, Rzeczpospolita Polska
Notatki
Gabriel Narutowicz herbu własnego (ur. 17 marca 1865 w Telszach, zm. 16 grudnia 1922 w Warszawie) – inżynier hydrotechnik, elektryk, profesor Politechniki w Zurychu, minister robót publicznych, minister spraw zagranicznych, pierwszy prezydent Rzeczypospolitej Polskiej.
Gabriel Narutowicz pochodził ze Żmudzi, z tamtejszej szlachty herbu własnego.
Ojciec Gabriela – Jan Narutowicz – pełnił urząd sędziego powiatowego ziemskiego, był właścicielem wsi Brewiki na Żmudzi. Za udział w powstaniu styczniowym został skazany na rok więzienia. Wcześnie osierocił Gabriela, zmarł rok po jego urodzeniu.
Matką Gabriela Narutowicza była Wiktoria ze Szczepkowskich, trzecia żona Jana Narutowicza. To ona przejęła ciężar wychowania synów po śmierci męża. Jako kobieta wykształcona i zafascynowana filozofią oświecenia wywarła duży wpływ na poglądy młodego Gabriela. W 1873 postanowiła przenieść się do Lipawy, aby uchronić swych synów przed nauką w szkole rosyjskiej, gdzie po upadku powstania styczniowego nasiliła się fala rusyfikacji.
Brat Gabriela Narutowicza – Stanisław, obywatel Litwy tzw. kowieńskiej, był członkiem tymczasowego litewskiego parlamentu – Taryby.
W 1901 Gabriel Narutowicz ożenił się z Ewą Krzyżanowską. Mieli dwoje dzieci, Annę i Stanisława, urzędnika MSZ (zm. 1951).
Od dziadków do wnuków
ślub: ♀ Joanna (Hanna) Billewicz (Narutowicz)
śmierć: 31 grudzień 1932, Kowno, Republika Litewska
