Ród:Niewiarowscy

Z Rodovid PL

rd-people-with-family-name

беларуская
Неверовские
Невяроўскіе
Невяроўскія
Deutsch
Niewiarowski
Невірівські
Неверовские
Неверовські
English
Niewiarowscy
Niewiarowski
Niewierowski
lietuvių
Neverauskas
Neverauskienė
Niewiarowski
polski
Niewiarowscy
русский
Niewiarowscy
Неверовские
Неверовские из Старой Безгинки
Невяровичи
Невяровские
српски / srpski
Niewiarowscy
українська
?
Niewiarowscy
Невірівські
Невірівські з Галичини
Невірівські з Прохорівки
Невірівські з Старої Безгинки
Невіровські
Неверовські
Невяровські
Полукоза.jpg

Niewiarowscy (Niewierowscy, Niewierowiczowie) - polski, rosyjski, ukrainski, bialoruski rod (rodowie).

Niewiarowski h. Pôłkozic, vel Ligęza-Niewiarowski, Niewierowski, stara rodzina małopolska, pochodząca od Ligęzów herbu Półkozic. Ich gniazdem jest Niewiarów, w parafii Niegowić, pow. Wieliczka.

Wieś ta została osadzona w 1389 r. przez Jana Ligęzę, wojewodę łęczyckiego, składała się wówczas z dwóch części po obydwóch brzegach Raby. Z czasem powstały również przysiółki: Świdówka, Zielona, Podgrodzie i Jaroszówka. Ligęzowie, dziedzice tych dóbr, nazwali się od nich Niewiarowskimi.

Niewiarowski h. Pôłkozic, stara rodzina małopolska, pochodząca od Ligęzów herbu Półkozic; z niej 1 wojewoda i 1 kasztelan 1386 — 1414.

Joseph Naverauskas

  • Niewiarowicz h. Półkozic, Prawdzic, Trzaska
  • Niewiarowski h. Podkowa, Półkozic, własny
  • Niewier h. Trąby
  • Niewierowicz h. Półkozic
  • Niewierowski h. Lubicz, Półkozic

Dość wątpliwa w skutkach musiała chyba być taka oto donacja, którą Jan Niewiarowski zrobił w roku 1675: "iż jwpanu Krzysztofowi Tyburcemu Złotnickiemu, na ten czas zastawnikowi bronczyńskiemu (w pow. kaliskim), dzierżawie mojej, dałem, darowałem Kubę woźniczkę z tych wsi, który mi z Mazowsza uciekł, ukradłszy łyżek dwie srebrnych, a potem tak jemu zbiegł, którego wszędzie jako własnego poddanego wolno wziąć mu".

ww. Joachim sprzedaje za 2100 fl. Adamowi i Krzysztofowi Niewiarowskim dwór z rolami folw. i młynem w Jodłówce oraz cz. w Markuszowej, Dziekanowicach, Sierakowie i Zbyszkówce w pow. krak.

Chorągiew husarska zaciężna Niewiarowskiego - 200 koni

Litewscy bojarzy zostali adoptowani do polskich herbów po Unii Krewskiej...

adoptowanych zostało raptem 40 (kilku) bojarów a w tym samym czasie osiadło na Litwie kilkaset rodów rycerskich z korony.Nie mówiąc już o o tych którzy tysiącami kolonizowali dzikie obszary litweskie od XIV do XVII wieku.

Poza tym w tych spisach w/w wystepują dokładnie te same nazwiska (a nawet całe roty) które występowały w zaciągach wojsk koronnych Zamoyskiego w 1602r. Daleko nie szukając Niewiarowski pochodził z małopolski. Kamieński pochodził z pod Łęczycy. Lisowski z Wielkoposlki (osiadły w końcu XVI wieku na Litwie) Tomasz Dąbrowa z Mazowsza itd itd Jedynym pewnym Litwinem był tam Sapiecha choć Sapiechowie też w róznych okresach różnie o sobie pisywali

Powstanie parafii w Dąbrowej, leżącej w tym czasie na obrzeżach Ziemi Sandomierskiej, świadczy o szybkim napływie ludności polskiej na te tereny kresowe oraz o rozprzestrzenieniu się rodu Półkoziców, do których zaliczane były również rody: Sopichowskich, Czarnkowskich, Ligęzów, Niewiarowskich i Marszałkowskich.

W Wiercieniu Małym osiedlili się Niewiarowscy, Kociołkowscy. W początkowych latach dziewiętnastego wieku mieszkał Ignacy Wierciński z rodziną.

W latach następnych w Wiercieniach pojawiają się Zarembowie, Osmolscy, Lachowscy, Moczulscy, Łopuscy, Boratyńscy z Boratyńca Lackiego, Olszewscy i kuzyni tychże Rybałtowscy. U schyłku XIX w. do tego grona dołączają Poniatowscy, Kryńscy, Siekluccy i Obniscy. Poprzedzając czasy licznego osiedlania się szlachty o innych nazwiskach, struktura własności wyglądała następująco.

Niewiarowski herbu Półkozic, z Niewiarowa w Krakowskiem województwie: początki swe wzięli od Jana Ligęzy wojewody Łęczyckiego, który Niewiarów fundowawszy, nowe nazwisko Niewiarowskich wniósł w dom Ligęzów, koło r. 1389. patrz com o nim pisał pod Ligęzami, i lubo [str. 562] przeszłego wieku, rzadko który był dom, któryby heretyckimi nowinkami, nie miał się uwikłać, Niewiarowskiego jednak żadnego dysydenta nie było. Ten wojewoda, Promnicki folwark O0. Dominikanom Krakowskim, wiecznemi czasy darował, w Niegowicach pogrzebiony. Mikołaj Niewiarowski, kościół w Niegowicach restaurował 1443. Z tego linii kwitnęło potem dwóch braci rodzonych, Krzysztof i Adam. Pierwszy Krzysztof, zostawił syna tegoż imienia, któremu Anna Krotowska wojewodzianka Inowrocławska, trzech synów powiła.

Józefa pochodziła z Niewiarowskich. Ród to swego czasu znany. Jak podawało wielu twórców herbarzy, wywodzili się od Jana Ligęzy, wojewody łęczyckiego, który to po założeniu Niewiarowa pod Krakowem, Niewiarowskim nazywać się począł. Używali herbu Półkozic. Ich podlaska gałązka z Niewierowa koło Ostrożan pieczętowała się Ślepowronem ale również oni w wiekach wcześniejszych przypisywani byli do herbu Półkozic. Od czasu do czasu pisali się Niewierowskimi. Na dalszych kresach używali herbu Lubicz. Feliks Niewiarowski, pułkownik Jego Królewskiej Mości sławny. Pod Dorpatem, Białym Kamieniem, Kircholmem i indziej odważnie stawał. Roku 1612 do stolice od wojsk moskiewskich oblężony, szczęśliwie pięćset piechoty wyprowadził" Leszczyc - Herby Rycerstwa Polskiego. Feliks Niewiarowski wywodził się z Podlasia ale osiadł na Litwie gdzie dał początek litewskiej linii Domu Niewiarowskich. Fakt ten wspomina hrabia Urski w Rodzinie pod hasłem Niewiarowscy. Współcześnie istnieje pogląd mówiący, iż podlascy Niewiarowscy nie są spokrewnieni z Ligęzami. Tak czy tak Feliks Niewiarowski używał herbu Półkozic. Na Litwie mieszkała również szlachecka rodzina neofitów używająca tego nazwiska. Często byli myleni z potomkami Jana Ligęzy.

NIEWIAROWSKI – Niewiarowscy z ziemi wiślickiej herbu Półkozic to zupełnie odrębna rodzina wspołnego pochodzenia z Ligęzami. Nie zakładali oni żadnych wsi na Podlasiu. Niewiarowo w ziemi bielskiej było gniazdem Niewiarowskich herbu Lubicz. Stąd pochodził wymieniony w haśle Jan, podczaszy kaliski. Natomiast Niewiarowscy z Niewiarowa w ziemi drohickiej byli herbu Ślepowron

Kolejnym administratorem Goniądza był Paweł Niewiarowski, ale tylko do 1645 roku, gdy to posesje przejął kasztelan sandomierski Stanisław Witkowski.

Niewier herbu Trąbki. Niewier syn najmłodszy Grzegorza Ostyka, spłodził Marcina i Wojciecha Niewierów. Niewier Ostyk y tak się podpisał na pewnym przywileju 1499. [str. 565]

Niewierski herbu Prus 2do (t. 6 s. 565)

Niewierski herbu Prus 2do, w Chełmińskiem województwie. N. Niewierski trzymał niegdy Brodnickie i Golubskie starostwa, syn jego Stanisław oberszter. Feliks w Pomorskim 1648. r. Zygmunt z Niewierza w Kijowskim. N. porucznik Potockiego, bronił Kamieńca Podolskiego od Kozaków. Kochowski.

Можливі варіанти написання і звучання прізвища:

укр. Неверовські, Невяровські, Неверовичі, Невяровичі, Невєрови, Невярови

рос. Неверовские, Невяровские, Неверовичи, Невяровичи, Неверовы, Невяровы

білорус. Невяроўскiе, Невярович

пол. Niewierowicz

Дворянские роды, утвержденные в Царстве Польском в 1836-1867 гг. NIEWIAROWSKI h. Polkozic

Род Невяровичей имеет древнее происхождение и известен по польским гербовникам уже с XV века /герб Невярович (Polkozic): здесь и герб Невярович (Prawdzic): здесь/. Свое название он берет, вероятно, от фольварка Невяры, Ошмянского повета (ныне Гродненской области Белоруссии). Есть, впрочем, и иные версии. О Невяровичах имеется немало исторических упоминаний. В частности, Невяровичи значатся в списках белорусских дворянских «старажылых» шляхетских родов, а также рыцарских родов Великого Княжества Литовского. Один из Невяровичей (Алоиз Л. Невярович) был приятелем знаменитого поэта Адама Мицкевича. П.В. Невярович известен был как изобретатель 8 колесного патентованного автомобиля в начале XX века. Мой прадед Невярович Антон, вероятно, кончал Могилевскую гимназию и учился в Киевском университете на медицинском факультете

Niewiarowski h. Pôłkozic, stara rodzina małopolska, pochodząca od Ligęzów herbu Półkozic; z niej 1 wojewoda i 1 kasztelan 1386 — 1414. Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1

Poszukiwania w Litewskim Państwowym Archiwum Historycznym w Wilnie nie przyniosły rezultatów. Rodzinne gniazdo Niewiarowiczów tj. wieś Miłejkowo w gminie Krewo powiatu oszmiańskiego dziś znajduje się w granicach Białorusi, ale akta powinny znajdować się w Wilnie lub na miejscu w parafii katolickiej w Krewo. Zapisy w księgach metrykalnych kościoła krewskiego znajdujące się w tym archiwum wskazują jedynie na śmierć wdowy z Miłejkowa Marii Niewiarowicz w r. 1855, która zostawiła córkę Annę. Zbiegiem okoliczności w maju 1855 r. zmarła Maria Niewiarowicz de domo Dobrowolska, ale nie była wdową, a żoną Jana Niewiarowicza i zostawiła 3 dzieci. Zbadano także księgi urodzin kościoła w Krewo z lat 1849-1854 bez śladu urodzin Niewiarowiczów. Ta odpowiedź z wileńskiego archiwum /z dn. 30.01.2002 r./ zwolniła mnie od wniesienia 70 dolarów zaliczki na dalsze poszukiwania, ale jednocześnie wskazała na istnienie tam części akt parafii Krewo z XIX wieku. Ale i w samym Miłejkowie też był kościółek i część mieszkańców z niego korzystała na równi z parafią krewską. Dalsze tropy zaprowadziły mnie więc do Grodna. Zachowane tam akta parafialne kościoła katolickiego w Krewo obejmują niestety tylko lata 1834-1867. Zostały one skopiowane przez mormonów i obecnie są dostępne w ich ośrodku w Warszawie.

Pod koniec roku 2005 poznałem dzięki tej stronie sympatycznego lekarza w Woroneża Włodzimierza Niewiarowicza. I on poszukiwał swoich przodków, albowiem nazwisko to jest w Rosji niezmiernie rzadkie. Liczył, że w Polsce znajdzie więcej Niewiarowiczów, ale musiałem go rozczarować. Zgodnie z wykazem prof. Rymuta w naszym kraju można się doliczyć ok. 65 Niewiarowiczów, z czego 25 żyje w Warszawie i okolicach, 20 w woj. szczecińskim i po 5 w dawnych wojew. gdańskim i poznańskim. Więcej było Radkiewiczów, których Włodzimierz także poszukuje. Włodzimierz dotarł jednak do najstarszych zapisków w dawnych kronikach, z których wynika, że protoplasta tego rodu ok. roku 1500 otrzymał w nagrodę od księcia Radziwiłła za swoje-pewnie wojenne czyny-posiadłość w pobliżu Miadzioły.

Неверовські записані в 2-гу частину книги дворянства Чернігівської губернії

s. 79: NIEWIAROWICZ Roman (1902-1972) aktor, reżyser, pisarz (rodzice: Tadeusz Niewiarowicz i Helena Miłowska) s. 80: NIEWIAROWSKA Kazimiera (ok. 1890-1927) aktorka, śpiewaczka [znalezione] s. 81: NIEWIAROWSKA Waleria (1833- po 1914) aktorka [znalezione] s. 82: NIEWIAROWSKI Aleksander (1825-1892) literat, dziennikarz, redaktor [znalezione] s. 84: NIEWIAROWSKI Paweł (1. poł. XVII w.) rotmistrz, dworzanin [znalezione] s. 85: NIEWIAROWSKI Stefan (zm. 1665) pułkownik W Ks. Lit [znalezione] s. 86: NIEWIAROWSKI Szczęsny (XVI/XVII) rotmistrz [znalezione]

Bywali tam Niewiarowscy, dwie panny i syn. dzieci wdowy po kucharzu króla Stanisława Augusta.

Niewiarowscy h. Półkozic, z Niewiarowa w wojew. krakowskim. Mikołaj N., mąż Beaty z Koźmina, która w r. 1447 kwitowała brata rodzonego Macieja z Koźmina Wielkiego ze 100 grz. posagu (I. Kal. 4 k. 103v). Mikołaj N. nie żył już w r. 1450 (Kośc. 19 k. 71v), a Beata z siostrami pozywana była t. r. z dóbr Stęszew przez ks. Sławnika i Macieja (braci?) ze Starego (ib. k. 77). Uzyskała w r. 1452 termin przeciwko Jarosławowi Rozdrażewskiemu (ib. k. 160).

Krzysztof, nie żyjący już w r. 1561, kiedy żona jego, Ewa z Krotoszyna występowała jako wdowa (P. 903 k. 797v). Wojciech nie żył już w r. 1567, a żona jego, Katarzyna Kamieniecka czyniła t. r. ugodę ze swą rodzoną siostrą Zofią i jej mężem Wojciechem Kozielskim o dobra ruchome i kamienicę w Krakowie przy ul. Brackiej, odziedziczone po Kasprze Wielogłowskim, rezygnując im te dobra (I. R. Kon. 13 k. 261v). Wyszła 2-o v. za Gabriela Dąbrowskigo, a w r. 1585 już jako wdowa i po tym drugim mężu kwitowała Zygmunta Grodzieckiego, kasztelana santockiego, z 20 zł. na poczet 140 zł. (ib. 21 k. 291).

Stanisław w r. 1645 nabył wyderkafem od Jakuba Rozdrażewskiego, starosty konińskiego, za 9.000 zł. wieś Wielowieś w p. pyzdr. (R. Kal. 13 k. 249). Ks. Stanisław instalował się 1646.5/XI. r. na kanonię katedralną poznańską fundi Mosina (Install. 100). Był sekretarzem królewskim w r. 1649 (LB Mokronos). Wypłacał w r. 1651 sumę 3.500 zł. posagu za Zofią Kłomnicką, wdową po Pawle Jasińskim, drugiemu mężowi jej, Kazimierzowi Zarankowi z pow. wołkowyskiego (R. Kal. 14 k. 162v). Skwitowany w r. 1652 przez wdowę Katarzynę z Bieganowskich Kosmowską z 60 zł. rocznej prowizji od sumy 600 złp. (I. Kal. 118 s. 907), a przez wdowę Mariannę z Jaruchowskich Gorzyńską z 3.000 zł. (Ws. 56 k. 233v). Proboszcz płocki 1655 r., do sumy 6.000 złp. zapisanych przezeń w r. 1653 małżonkom Sarbskim, dopisał teraz 2.500 zł. (I. Kal. 121 s. 511). Nie żył już w r. 1660 (W. 84 k. 148v). Jego bardzo bliskim krewnym, zapewne bratem, był Jan, syn zmarłego Feliksa, który w r. 1650 od Jana Wawrowskiego, wojskiego i pisarza grodzkiego kaliskiego, oraz od jego żony Anny z Rogoźna kupił za 40.000 zł. wieś Bronczyn w p. kal. (R. Kal. 14 k. 100). Zaraz potem na połowie Bronczyna oprawił 16.000 złp. posagu żonie Barbarze Gorazdowskiej, wdowie 1-o v. po Mikołaju Wawrowskim (R. Kal 14 k. 103). Z 28 dymów tej wsi winien był w r. 1652 płacić podwójnego podymnego 28 zł. (Rel. Kal. 31a k. 261). Skwitowany t. r. przez wdowę Zofię ze Złotnik Napruszewską z prowizji od sumy 1.250 zł., wypłaconej jej przez ks. Stanisława N-go (I. Kal. 118 s. 971). Barbara z Gorazdowskich zmarła w r. 1661, pozostawiając syna Jana oraz córki, Annę i Zofię (P. 186 k. 286). Ojciec ich Jan N., dziedzic Bronczyna 1669 r. (I. Kal. 129 s. 1226), był potem podczaszym kaliskim, nie żył już w r. 1688. Z dzieci jego żyła jeszcze wtedy tylko córka Anna, żona Pawła Ciszewskiego z Podlasia, występująca jako jedyna spadkobierczyni ojca. Sprzedała t. r. Bronczyn za 44.300 zł. Piotrowi Mycielskiemu (ib. k. 146 s. 69, 81).

Baltazar, pochowany 1661.22/VII. r. w Bydgoszczy u Bernardynów (Kantak). Maciej, stolnik nowogrodzki, burgrabia drohiczyński, już nieżyjący w r. 1715, kiedy to wdowie po nim, Reginie Gałęskiej, ojciec jej, Jan Gałęski cedował pewne sumy (I. Kal. 159 s. 162). Felicjan chrzestny 1766.26/IV. r. (LB Cerekwica).


Dwie potyczki w Częstocicach

W tej obecnej dzielnicy Ostrowca Św. stoczono tutaj dwie potyczki tego samego dnia -10.03.1864 r. W pierwszej rosyjski oddział Łaskariewa zaatakował dwa plutony opatowskiego szwadronu, których dowódcami byli por. Niewiarowski i por. Zarzycki.

Z 50 powstańców poległo czterech, a jeden został wzięty do niewoli. W drugiej potyczce sandomierski pluton powstańczej żandarmerii dowodzony przez Węgra Szandora Szredera uderzył na rosyjski oddział lotny por. Asiejewa. Rosyjska sotnia szła w rozsypkę, gdy ranny Szreder dostał się do niewoli (prawdopodobnie został rozstrzelany w Wierzbniku). Powstańcy wycofali się, tracąc prawdopodobnie jeszcze dwóch zabitych. Przypomina o tym mała tablica na wewnętrznym dziedzińcu cukrowni ze skromnym napisem:

"Miejsce walk powstańczych 1863r- Ostrowiec dn.1.XI.1970".

Niewiarowski Florian (1830-1909), ziemianin, dowódca oddziału w 1863/4 r., kw. Ra, gr. Weteranów. Niewiarowski Władysław (1844-1912), powstaniec 1863/4, prezes Przytuliska Weteranów, kw. Ba, gr. rodz.

Annus 1628 289

vicibus illa ipsa die, qua librum exurere constituerant, iam nomine Obcombu- Bursae Jagellonicae, iam nomine ipsius Recloris et nomine Parohi nonnulli Niklaszowski ac iterum Doctoris Pelricii et Niewiarowski Canonici ^\^V'? ^?'

stulabant.

Wzmianki źródłowe o zamku określają go jako "fortalicium alias Grodzisko" lub "fortalicium Camyk". W 1539 roku właścicielem zamku był Krzysztof Niewiarowski herbu Półkozic, niedługo potem prawdopodobnie obronna rezydencja przestała istnieć.

Niewiarowski Antoni s. Michała → 1936 Sanguniszki, Mejszagoła Wil/Trockie 1 Niewiarowski Julian s. Józefa → 1936 Sanguniszki, Mejszagoła Wil/Trockie 2 Niewiarowski Stanisław, Witold, Anna → 1936 Sanguniszki, Mejszagoła Wil/Trockie 3 Niewiarowski Paulina c. Kazimierza → 1936 Sanguniszki, Mejszagoła Wil/Trockie 7

Quod lU-tas. Vestra causam Ill-mi D-ni Constantini Ducis Ostrosiae ^) perbenigne nobis commendat, quo nimirum eius pecunia, ad instantiam D-ni Niewiarowski sdąuestro occupata, liberetur, nihil ąuidem offerri nobis potest, in quo non I11-/Ż Yestrae summo studio gratificari cuperemus.

ссилки

0333. Por. Edward NIEWIAROWSKI, ur.1898-06-29, miejsce urodzenia: Jasionówka pow. Bielsk Podl., urzędnik, OK VII, zm. 1940, Katyń

zobacz tabliczkę>>

10334. Ppor. Kazimierz NIEWIAROWSKI, ur.1903-11-03, miejsce urodzenia: Siejłowicze pow. nieświeski, rolnik, kadra zapas. piech., zm. 1940, Katyń

zobacz tabliczkę>>

10335. Mjr Kazimierz NIEWIAROWSKI, ur.1890-02-18, miejsce urodzenia: Pogiry, kwatermistrz 1 baonu sap., zm. 1940, Charków

zobacz tabliczkę>>

10336. Post. Jan NIEWIAROWSKI, ur.1891, miejsce urodzenia: Worociszcz, PP, zm. 1940, Miednoje

zobacz tabliczkę>>

10337. Post. Wincenty NIEWIAROWSKI, ur.1898, miejsce urodzenia: nieznane, PP, zm. 1940, Miednoje

zobacz tabliczkę>>

10338. Rudolf NIEWIAROWSKI, ur. , miejsce urodzenia: nieznane, zm. 1940, tzw. Ukraińska Lista Katyńska

Pochodziła z Niewiarowskich. Ród to swego czasu znany. Jak podawało wielu twórców herbarzy, wywodzili się od Jana Ligęzy, wojewody łęczyckiego, który to po założeniu Niewiarowa pod Krakowem, Niewiarowskim nazywać się począł. Używali herbu Półkozic. Ich podlaska gałązka z Niewierowa koło Ostrożan pieczętowała się Ślepowronem ale również oni w wiekach wcześniejszych przypisywani byli do herbu Półkozic. Od czasu do czasu pisali się Niewierowskimi. Na dalszych kresach używali herbu Lubicz.

Źródło: „https://pl.rodovid.org/wk?title=Ród:Niewiarowscy&oldid=67637”